“…de taakgerichtheid van de leerlingen valt op…”

Misschien is het niet bij iedereen bekend, maar sinds het schooljaar dat nu op z’n einde loopt, heeft Basisschool Zeilberg een nieuwe directeur! De redactie was van mening dat het tijd werd om de mensen in Zeilberg eens nader kennis met haar te laten maken. Natuurlijk, ouders en leerlingen weten al lang dat Yvonne Neervens de leiding heeft op school, maar er zijn ook veel inwoners die geen schoolgaande kinderen (meer) hebben. Zoals gezegd, voor ons reden om Yvonne eens wat vragen te gaan stellen en haar het onderwerp van een ‘In gesprek met…’ te laten zijn. Op een woensdagochtend wandelen we naar de basisschool en we melden ons daar -zoals dat hoort- bij de balie. Nog voordat we te woord gestaan kunnen worden, horen we achter ons: “Jullie komen voor mij, denk ik?” Een vriendelijke mevrouw staat ons lachend aan te kijken. En inderdaad, Yvonne komt ons tegemoet en schudt ons de hand. Eenmaal binnen haar kantoor, wordt ons een plek aangeboden en wordt gevraagd of we trek hebben in een kop koffie of thee. Degenen die de redactieleden kennen, weten dat we daarmee doorgaans van start gaan, dus de vraag wordt bevestigend beantwoord. Voorzien van een kopje lekker koffiebonenwater, gaan we van start met onze ‘ondervraging’.

De eerste vraag is: “Ben je al een beetje ingeburgerd?”

Yvonne lacht: “Het is nog even wennen en ik moet nog wat mensen leren kennen, maar dat verloopt gestaag. De leerlingen ken je natuurlijk vrij snel. Ik ben iemand die liever niet de hele dag op kantoor blijft zitten en daardoor leer je de schooljeugd snel kennen. Met de collega’s had ik al in een eerder stadium kennisgemaakt en ondertussen weet ik wat voor team ik heb. Via de leerlingen leer ik de ouders zo langzamerhand ook kennen. Er zijn gelukkig veel ouders die op allerlei manieren actief zijn binnen school en die heb ik dan ook al vaker ontmoet.”

Waar heb je nog onderwijsfuncties bekleed voordat je naar Zeilberg kwam?

Yvonne heeft het allemaal op een rijtje en vertelt: “Ruim twintig jaar geleden ben ik als leerkracht begonnen op basisschool ’t Rendal. Een gezellige school in Lierop. Daar heb ik zo’n vijftien jaar gewerkt en die periode heeft bij mij vele mooie herinneringen achtergelaten. Vervolgens werd ik adjunct op de Tijl Uilenspiegel in Deurne. In die periode ben ik ook gestart met het ‘Kweekvijvertraject’, een opleiding die twee jaar duurt en die mij voorbereidde op het directeurschap. Dat heb ik vervolgens in praktijk gebracht in Vlierden, waar ik drie jaar directeur was van basisschool De Wegwijzer. Een kleine school, waar ik het prima naar mijn zin had.”

Je had het in Vlierden prima naar de zin, zeg je, maar je bent er niet lang directeur geweest?

Op een antwoord op deze vraag hoeven we niet lang te wachten: “Nee, toen de vacature in Zeilberg voorbij kwam, heb ik meteen gesolliciteerd! Binnen Prodas (een overkoepelend bestuur van basisscholen waaronder ook de scholen in Vlierden en Zeilberg vallen – red.) kennen ze een Monitor Collegiale Audit. Zoals wel duidelijk zal zijn, houdt dat in dat je als directeur ook op bezoek gaat bij collega’s van andere scholen. Zo kwam ik ook in Zeilberg en tijdens dat bezoek viel me de gemoedelijke sfeer op, die er heerste. Ook vond ik het een mooi ‘open’ gebouw; overzichtelijk en licht! Zoals gezegd, solliciteerde ik direct toen de vacature zich aandiende. Niet dat ik weg moest uit Vlierden; integendeel! Ik werkte er nog maar kort en had het er enorm naar mijn zin. Toen ik al snel na het sollicitatiegesprek hoorde dat de keuze op mij was gevallen, moest ik daarom toch wel even nadenken. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en koos ik voor de school in Zeilberg.

Een school met ongeveer het dubbele aantal leerlingen als dat ik in Vlierden gewend was.”

Hoe was de ontvangst in Zeilberg?

“De eerste kennismaking was, eerlijk gezegd, best spannend. Het kennismakingsgesprek met team en MR verliep heel positief en dat maakte dat ik er nog meer zin in kreeg om in Zeilberg te beginnen. In Vlierden was men overigens minder blij, maar het was niet anders…”

Nu zijn we bijna een jaar verder. Geen spijt?

“Absoluut niet! Ik ga elke dag met een lach op mijn gezicht naar school. Ik werk vier dagen in de week en ik probeer zoveel als mogelijk op school te zijn. Nogmaals: Ik blijf niet de hele dag op kantoor zitten, verre van dat! Je laten zien binnen school, aan leerlingen, aan ouders, dat is zo belangrijk en dat vind ik ook prettig.”

Wat is je het meest opgevallen?

“De rust die er heerst binnen school! Dat is zo prettig. Misschien had ik iets anders verwacht, omdat de school toch een stuk groter is dan ik in Vlierden gewend was. Ook de taakgerichtheid van de leerlingen valt op. En er zijn nagenoeg geen incidenten; de sfeer onder de leerlingen is erg gemoedelijk! Ik vind duidelijkheid belangrijk. Duidelijkheid voor iedereen. Als de organisatie goed staat, kan er ook goed gewerkt worden. De doorlopende leerlijnen zijn belangrijk: Het verschil tussen de leerkrachten per leerjaar mag niet te groot zijn, zodat de leerlingen zich niet verloren voelen als ze na de zomer-vakantie in een hogere klas starten. Verder wordt er hard gewerkt aan toekomstgericht onderwijs, op het gebied van ICT bijvoorbeeld. Zo wordt er hier op school al aandacht besteed aan programmeren!”, vertelt ze trots. “Onlangs hadden we gasten van de KBO-Zeilberg die de school van ‘nu’ hebben leren kennen. Een mooi initiatief waar wij en de gasten van genoten hebben. Tegelijkertijd was een groep leerlingen actief met wandelen met bewoners van De Nieuwenhof. Burgerschap ten top!”

Hoe is het met de krimp in Zeilberg?

“Dat valt best mee. Een aantal jaren geleden is het leerlingenaantal fors gedaald, maar over die dip zijn we heen. Er is voor volgend jaar zelfs sprake van een lichte stijging! In de prognoses blijft het redelijk stabiel.” Yvonne ziet de toekomst best positief: “Veranderingen in het dorp, als de bouw van de zorgboerderijen tegenover school, leveren nieuwe kansen op. Burgerschap gaat een steeds belangrijkere rol spelen en daar kan dan de samenwerking met de bewoners en het personeel ingepast worden.” Ook de herdenking van de oorlog met de leerlingen, zoals dat afgelopen mei gebeurde, vindt ze geweldig.

Waar kijk je naar uit?

“Het toekomstbestendig onderwijs vind ik erg interessant en een mooie uitdaging. Met het team en met de ouders moet daar energie in gestopt worden. Dan krijg je een gedragen plan van aanpak en dan moet het lukken om het ten uitvoer te brengen! Ik vind het erg belangrijk dat het kind goed in z’n vel zit en dat het beste uit de leerling gehaald kan worden. De leerling moet eigenaar worden van zijn eigen leerproces. Daarmee is motivatie ook een vanzelfsprekendheid. Vaardigheden die nodig zijn in hun toekomst, zoals kritisch denken, probleem oplossen en creatief denken halen de leerlingen vooral uit onderzoek, overleg, enzovoort. Een lesmethode of schoolboek is in feite de ondersteuning die je daarbij kunt hanteren. Het is natuurlijk niet zo dat de leerlingen kunnen doen wat ze willen, maar als je ze goed begeleidt in het zelfstandig leren, komt het proces prima in orde.”

Ken(de) je Zeilberg?

“Ja, van de Apollo”, lacht ze. “Natuurlijk moet ik Zeilberg nog beter leren kennen en dat is ook mijn streven. Tot nu toe ben ik vooral druk geweest met de organisatie binnen de school, maar ik ga me nu zeker richten op de gemeenschap. Via het Kontakt heb ik wel al een beetje zicht op wat er zoal speelt.” De perikelen rondom de gymzaal zijn haar natuurlijk bekend en ze is daar duidelijk over: “Het bewegingsonderwijs moet veilig en effectief zijn. Dat staat voorop. We hebben extra beweegmomenten ingebouwd, twee keer in de week, naar een methode van LEEF. Dat maakt dat je op anderhalf uur bewegingsonderwijs komt en dat is prima.” Met andere woorden: Verloren tijd die ten koste gaat van onderwijstijd, is ondenkbaar en onacceptabel. Mogen we tot slot ook nog iets weten over de privépersoon Yvonne Neervens?

Ze lacht… en vertelt: “Nou, ik woon met mijn man en kinderen in Lierop. Ik ben moeder van Floor (17) en Luuk (16), die nu dezelfde plek op willen zoeken als die ik destijds opzocht: Toen heette het Apollo en tegenwoordig is het Metro! Ik ben 46 jaren jong en mijn hobby’s zijn: zingen in een koor en hardlopen. Op onze uitnodiging om ook een nummer op de jaarlijkse carnavals-cd in te zingen, reageert ze lachend: “Waarom denk je dat ik in een koor zing…?”

Een heleboel wijzer, vertrekken we weer naar huis. Maar ja, hoe wil je het anders dan… als je van school naar huis gaat, dien je weer een heleboel nieuwe kennis opgedaan te hebben! We wensen Yvonne bij het vertrek een leuke en fijne werkkring in Zeilberg en weten dat onze schooljeugd in deskundige handen is!